Vrijdag 28 oktober brachten het vijfde en zesde jaar humane wetenschappen een bezoek aan de tentoonstelling 'Out of Storage' in de oude Timmerfabriek in Maastricht. De werken die er tentoon worden gesteld komen uit de collectie van het Franse FRAC Nord-Pas de Calais. We werden er ondergedompeld in een indrukwekkende wereld van hedendaagse kunst.

De rondleiding startte bij een simpele auto. Nadat we de vraag gekregen hadden wat er zo speciaal aan was, wist iedereen te antwoorden dat het voertuig geen deuren had. Er waren wel ramen aanwezig. Als het kunstwerk dan verplaatst moest worden kon men via het raam naar binnen kruipen.

Vervolgens gingen we naar een ander kunstwerk. Op het eerste zicht leek het een ei, maar dat bleek niet waar te zijn. Dat is natuurlijk wel de doelstelling van een kunsttentoonstelling. Iedereen kan zijn eigen interpretatie geven aan een werk waardoor het extra interessant wordt om de kunst te bekijken. Het voorwerp bleek uiteindelijk een reuzegrote BH voor te stellen met in het midden een zitbankje. Wanneer je hierin gaat neerzitten waan je je bijna terug in de moederschoot doordat je op de achtergrond een geluid hoort (een mens of dier dat ademt).  Het kunstwerk 'Adjustable Wall Bra' is in 1994 ontworpen door de kunstenaar Vito Acconci.

Het volgende kunstwerk leek op het eerste zicht niet echt kunst te zijn. Het was een glazen kubus die niet meer in oorspronkelijke staat was. Dit was verbonden met het project van de kunstenaar Walead Beshty. Het FedEx Kraft Boxes  bestaat uit een aantal glazen voorwerpen die in een standaard doos van het transportbedrijf FedEx geplaatst worden. Deze dozen worden dan verscheept in de gehavende dozen van FedEx. Het glazen voorwerp komt dan aan met een aantal beschadigen wat dan het uiteindelijke kunstwerk vormt. Als het kunstwerk breekt of stuk gaat, verliest het zijn status van kunstwerk en begint de kunstenaar gewoon opnieuw. Het is dus vanzelfsprekend dat als de kunstenaar sterft, dit kunstwerk niet meer kan voortbestaan. Het werk heeft een extreem lange naam. De verklaring hiervoor is dat de titel verandert elke keer als de doos een nieuwe reis ondergaat. Bij elk niet transport wordt de verzendwijze, begin- en eindpunt en de datum toegevoegd aan de oorspronkelijke titel.

De volgende twee werken hebben een maatschappelijk thema, namelijk hoe controlerend onze maatschappij is geworden. “My name is Scott Ruzycki” van Ken Lum toont ons een jongen, waarschijnlijk van Oost-Europese afkomst die beschuldigd wordt. Bij dit beeld stellen we ons meteen de vraag wat er is gebeurd en of hij iets heeft fout gedaan. Dit is ook het geval bij het werk van Mark Wallinger, ” Mark Wallinger is innocent”. Met deze opdruk die we op de kledij van de medewerkers en een groot bord buiten terugvinden probeert de kunstenaar het probleem van overdreven beveiliging op openbare plaatsen aan te kaarten.

Nadat we nog enkele dingen besproken hadden, kwamen we aan in een grote ruimte. Het viel meteen op dat dit deel van het gebouw waar deze tentoonstelling plaatsvond heel anders was dan de rest. Vroeger waren er de kantoren van de baas van de Sphinx fabriek gelegen. De ruimte waar de stoelen nu opgesteld staan, was de toonzaal waar de producten van de Sphinx fabriek gemaakt en tentoon gesteld werden. De ruimte heeft dus altijd al dienst gedaan als tentoonstellingsruimte. De stoelen zijn ontworpen door de kunstenaarsgroep Superflex uit Kopenhagen. De stoelen zijn varianten op een designklassieker, namelijk  'Mieren Stoel'.  Deze naam is afkomstig van het feit dat de vorm van de stoel leek op een mier.

Na dit werk leidde de gids ons rond op de eerste verdieping van de Timmerfabriek. Als we de trap oplopen naar de volgend kunstwerken horen we in alle talen de vraag van “Ken je … “ gevolgd door een naam van een kunstenaar. Dit heet me “name dropping” en is in het kunstwereldje populair om nieuwe kunstenaars te lanceren.  Op het einde van de trap staan we oog in oog met een machinegeweer.  Het staat hier gericht op de bezoeker van de bovenzaal en confronteert ons met het thema geweld. Enkel andere werken die hiermee te maken hebben is de Electric chair van Andy Warhol uit 1971. Andy Warhol nam een foto van een elektrische stoel. Door verschillende zeefdrukken hiervan te maken zorgt hij steeds voor een compleet nieuwe invalshoek in elke foto. Ook drukt hij hiermee de minieme overgang van zo een stoel naar de dood mee uit. Dit beeld wordt een metafoor voor de dood.

Hierna was de rondleiding afgerond. Ik vond het een interessante rondleiding die mij zeker niet de interesse voor kunst heeft ontnomen maar die deze wel sterker heeft gemaakt. Het belangrijkste wat ik geleerd heb, is dat tegenwoordig alles kunst kan zijn. Neem het voorbeeld van de eenvoudige glazen kubus wat een kunstwerk wordt enkel en alleen door het transport. Zolang je je eigen interpretatie geeft aan een object, kun je van alles kunst maken.